Buenos Aires

13 e 14 de decembro de 2015 e 5 de xaneiro de 2016


Os aeroportos de Buenos Aires foron o punto de destino e partida dos vós que nos levaron a Iguazú e Patagonia, polo que tivemos tempo para visitar a cidade ao comezo e ao final desta viaxe. Ao baixar do avión sempre nos recibiu un tempo veraniego, con altas temperaturas, bochorno e sol. Paseamos polas súas rúas e prazas coa sensación de estar nunha cidade europea, e non sen motivos se lle chama a Buenos Aires a "Paris do sur".


O centro conta con amplas avenidas arboradas, numerosos parques e moitos edificios de fins do século XIX que lle dan un carácter moi diferente á outras cidades que coñecimos en Sudamérica.

Palacio de Aguas Corrientes, antigo depósito de auga

O histórico Café Tortoni

Puerto Madero

Aquí está a Praza de Maio, lugar onde as Nais de Maio continúan reivindicando xustiza polos desaparecidos durante a dictadura. En moitas rúas da cidade existen placas conmemorativas en memoria das víctimas.

Praza de Maio coa Casa Rosada


Outros barrios teñe unha personalidade propia, como o de San Telmo, con rúas estreitas e tendas de antigüidades e o humilde barrio de Boca, situado na boca do Río Riachuelo e famoso polas súas casas pintadas de cores.




Ushuaia, a fisterra do sur

1, 2, 3 e 4 de xaneiro de 2016


Tras 12 horas de viaxe en autobús, ferry e os necesarios controis fronteirizos para pasar de Chile a Arxentina, chegamos ao punto mais austral desta viaxe, Ushuaia. Durante miles de anos estas terras foron habitadas polo pobo cazador-recolector dos yámana. Nas primeiras exploracións, os navegantes europeos vían desde o mar as fogueiras que facían os yámana e bautizaron a esta rexión como Tierra del Fuego. A partir de 1870 se instalaron os primeiros misioneiros europeos para colonizar o territorio. Arxentina, que veia perigar a súa soberanía, instalou unha prisión en Ushuaia para reforzar o control da rexión, á cal mandaron aos peores criminais e presos políticos.
Hoxe Ushuaia é unha cidade de 60 000 habitantes que ostenta con orgullo o título de ser a que está mais ao sur de todo o planeta. O seu porto serve de acceso á Antártida e recibe moito turismo atraído pola súa situación e o entorno natural no que se atopa, entre o extremo sur da Cordilleira dos Andes e a Canle do Beagle que une os océanos Atlántico e Pacífico.


Flores de lupino, moi abundantes nos xardíns de Ushuaia

A Canle do Beagle está salpicada por decenas de illotes rochosos nos que aniñan milleiros de aves, e que tamén serven de fogar a varias colonias de lobos mariños. Navegamos durante unha mañá nun pequeno iate, acompañados por un guía naturalista e outros oito turistas, para poder achegarnos a esta fauna e disfrutar das vistas das cordilleiras costeiras.


Colonia de cormoráns imperiais (Phalacrocorax atriceps)



Os lobos mariños (Otaria flavescens) ocupan estes illotes formando densas colonias dominadas por un enorme macho e decenas de femias moito mais pequenas, xunto con crías e machos xóvenes. Pasan a maior parte do día tomando o sol relaxadamente, pero ás veces un pequeno movemento dun xoven provoca unha violenta resposta do gran macho, como tivemos ocasión de observar desde o barco a moi poucos metros de distancia.





Desembarcamos na pequena illa H para dar un paseo e observar a súa variada flora e unha colonia de cormoráns de rocha (Phalacrocorax magellanicus) coas súas crías. Desde a distancia os illotes parecen rocha cunha pobre presencia vexetal, pero unha vez alí descubrimos unha gran diversidade de especies que cubren toda a superficie.


Mata Mora (Senecio filaginoides)

Cormoráns de rocha (Phalacrocorax magellanicus)



As montañas que rodean Ushuaia están cubertas polo denso bosque fueguino, un ecosistema dominado por lengas, ñires e canelos ademais de outras especies vexetais de menor porte. Gran parte desta superficie está dentro do Parque Nacional Tierra del Fuego, que se pode visitar camiñando por cómodos sendeiros que pasan a través de bosques, rios e lagos.



Pan de indio (Cyttaria darwinii), un fungo que parasita lengas e ñires


Cachaña (Enicognathus ferrugineus)

O parque inclúe zonas montañosas que pola súa altitude carecen de vexetación e están cubertas de neve a maior parte do ano, como o Glaciar Martial, ao que chegamos camiñando desde a cidade.

Glaciar Martial con Ushuaia e a canle do Beagle ao fondo

Deixamos esta terra disfrutando dunha espectacular vista desde o avión que nos levou a Buenos Aires, a 3000 km de distancia.

Os pingüíns patagónicos

29, 30 e 31 de decembro de 2015

Un autobús levounos de Puerto Natales a Punta Arenas, cidade chilena situada no Estreito de Magallanes. O motivo para vir ata aquí era visitar dúas das colonias de pingüíns que hai nestas costas. Na pequena illa Magdalena, a dúas horas de lento paseo en barco desde Punta Arenas, aniñan 80000 parellas de pingüíns de Magallanes (Spheniscus magellanicus).
 

As visitas están moi controladas, e só se pode pasear durante unha hora por un sendeiro balizado. Cada parella de pingüíns escava un tobo na terra onde normalmente incuban dous ovos. Só permanecen na illa entre outubro e abril, mentres están criando. Cando chegamos nós os polos eran grandes aínda que non tiñan plumaxe de adulto e non saían do niño. 







Os pingüíns viven acompañados por outras aves mariñas, como gaivotas e charráns, que tamén forman colonias numerosas e moi ruidosas. 




Mais complicado é o desprazamento ata a colonia de pingüíns rei (Aptenodytes patagonicus) de Bahía Inútil, ao outro lado do Estreito de Magallanes, xa en Tierra del Fuego. Esta especie de pingüíns, a segunda mais grande despois do pingüín emperador, so aniñaba na Antártida e illas austrais pero hai uns 10 anos un pequeno grupo estableceuse neste apartado lugar. Desde aquela a súa poboación crece lenta pero constantemente, e agora consta duns 130 individuos. 
 




Incuban un único ovo, que manteñen en equilibrio sobre os pés protexido por un pregue da barriga durante todo o proceso. Este comportamento evita que o ovo morra ao tocar o xeo cando aniñan na Antártida, aínda que aquí sería innecesario. 


Para poder ver os pingüins rei tivemos que cruzar dúas veces en ferry o estreito de Magallanes e conducir 300 km pola estepa patagónica, onde poden verse con facilidade manadas de guanacos e ñandúes.

Guanaco (Lama guanicoe)

Ñandúes (Rhea pennata)