Explosión de cor no Courel

6, 7 e 8 de decembro de 2013


A serra do Courel esconde as paisaxes galegas mais fermosas. Conserva grandes masas de bosque autóctono, aldeas tradicionais ben conservadas, unha xeoloxía única en Galicia e importantes restos arqueolóxicos que son testemuña da constante presenza humana desde hai miles de anos.
Xa son moitas as veces que visitamos esta comarca, que nunca deixa de sorprendernos ou ensinarnos algo novo. Desta vez nos regalou a combinación das cores de finais de outono coa magnífica luz dos días cercanos ao solsticio invernal.





O primeiro día fixemos a ruta do río Pequeno, un percorrido circular ben sinalizado que parte de Seoane do Courel e nos leva por un típica paisaxe rural da zona: antigos camiños, aldeas, prados, soutos centenarios, sequeiros para as castañas, muíños, ...








Unha das particularidades da serra do Courel é a presenza dunha formación de rocha caliza que aflora en diferentes puntos e contrasta cos xistos e lousas maioritarios. Os distintos tipos de rocha poden causar diferencias na vexetación, pois as aciñeiras so crecen onde hai un sustrato calizo.


Na segunda xornada ascendimos a Pía Paxaro, que con 1610 m de altitude só é superado nesta serra polo cercano pico Formigueiros, ao que xa subimos noutras ocasións. Seguimos a ruta que parte da Seara e pasa pola pequena lagoa da Lucenza, que nos sorprendeu coa súa superficie totalmente xeada.




A partir desta altitude desaparecen as árbores e é posible apreciar a extensión da serra e o seu abrupto relevo.



O último día fixemos unha ruta por Moreda e o monte Cido, con excelentes vistas da Devesa da Rogueira. Este abrupto e sombrío val conserva o mellor e mais importante bosque de Galicia, onde carballos, bidueiros, castiñeiros, pradairos, capudres, cerdeiras e acivros están acompañados de especies mais raras como faias e teixos. A pesar do seu extraordinario valor ecolóxico, a Devesa da Rogueira e a serra do Courel carecen de protección ambiental efectiva.


Sol de outono na Ribeira Sacra

23 e 24 de novembro de 2013


Ponte nova de Belesar


Un fin de semana soleado de outono non pode desaproveitarse, e este o disfrutamos na Ribeira Sacra. Había tempo que esperábamos a ocasión de facer a ruta de sendeirismo polo canón de Belesar que Manuel Gago publicou hai uns anos en Capítulo Cero. Non se trata dunha ruta oficial nin sinalizada, pero reúne nun percorrido circular unha boa mostra dos principais atractivos da Ribeira Sacra: a paisaxe do viño, frondosos bosques caducifolios, arquitectura románica e espectaculares vistas do Miño. Usamos o GPS para seguir o trazado da ruta publicado por Os Caracochas.




As cores do outono multiplican o encanto natural desta comarca; merece a pena a visita neste momento do ano a pesar do frío das primeiras horas da mañá.

Igrexa de Santa María de Pesqueiras


Comezamos o percorrido na magnífica igrexa románica de Santo Estevo de Ribas de Miño, na nosa opinión unha das mais bonitas de Galicia polo seu emprazamento e o traballado da súa portada.



O trazado discurre entre viñedos, bosques e aldeas e atravesa o impoñente muro de formigón do encoro de Belesar. As mellores vistas que ofrece esta ruta están na baixada a pequena aldea do mesmo nome.



A partir de aquí, o camiño ascende por unha antiga calzada de orixe romana que nos leva ata a igrexa de San Paio de Diomondi, do século XIII.



O día seguinte fixemos outra pequena ruta ata a fervenza de Augacaída, no concello de Pantón, tamén inspirados por Capítulo Cero. Ésta sí está sinalizada, e vai entre antigos muros e viñedos abandonados ocupados agora polo bosque.


Para rematar a xornada visitamos varias igrexas románicas repartidas pola zona. Non era a primeira vez que as víamos, pero son lugares que paga a pena repetir. Nos gustan especialmente as esculturas de animais  e persoas que adornan estes monumentos en capiteis e canzorros.

Igrexa de San Martíño da Cova

Mosteiro e igrexa de Santa María de Ferreira de Pantón
Igrexa de Santa María de Ferreira de Pantón

Igrexa de Santa María de Ferreira de Pantón

Igrexa de Santo Estevo de Atán
Igrexa de Santo Estevo de Atán
Igrexa de San Fiz de Cangas

Igrexa de San Miguel de Eiré

Igrexa de San Vicente de Pombeiro

Igrexa de San Vicente de Pombeiro

Alto Tajo

31 de outubro, 1, 2 e 3 de novembro

Canón do Tajo
Durante a ponte de novembro nos desplazamos á provincia de Guadalajara para visitar o Parque Natural do Alto Tajo, un espazo natural moi heteroxéneo en canto ao tipo de paisaxes que o conforman e que para nós tiña un atractivo especial na súa xeoloxía.

Lagoa de Taravilla


O parque conta con 8 rutas xeolóxicas ben sinalizadas e con paneis explicativos que permiten comprender multitude de procesos e formacións que pasarían desapercibidos de outra forma.


Dúas rochas diferentes predominan na paisaxe do alto Tajo: areíscas e calizas. As areíscas se forman despois de que cementen as areas depositadas por ríos, praias e desertos de fai moitos millóns de anos. Nesta rexión teñen unha intensa cor vermella froito da oxidación do ferro que conteñen, o que engade unha chamativa cor ás paisaxes nas que está presente.

Taffoni en areíscas

Barranco de la Hoz

Son rochas que se erosionan con facilidade, producindo formas variadas especialmente bonitas:

Chequilla

Santuario da Virxe da Hoz

Nas diferentes rutas que fixemos atopámonos con algúns fenómentos singulares que chamaron a nosa atención, como unha antiga explotación de caolín, un pregamento de rochas calizas moi visible ou o río de pedras da Serra de Orea, que aínda que hoxe está inactivo, en tempos mais fríos fluía ladera abaixo como se fose un glaciar formado por bloques de pedra.




Un elemento moi especial é a dropstone de Checa, unha rocha misteriosa incrustada no medio das pizarras no momento en que estas se formaron. As características do fenómeno só permiten unha explicación racional: fai 500 millóns de anos, un iceberg derretíuse en alta mar deixando caer ao fondo do mar as areíscas que transportaba no seu interior. Estas se depositaron no lodo que mais tarde foi metamorfizado en pizarra, quedando a areísca no medio.


Na provincia de Guadalajara hai pobos que conservan cascos medievais moi interesantes, sempre dominados por un castelo, con rúas laberínticas, casas nobres e algunha igrexa románica.

Molina de Aragón

Molina de Aragón

Sigüenza

Atienza

Atienza

Igrexa de Santa Coloma de Albendiego

Mensario ou calendario agrícola da igrexa de San Bartolomé de Campisábalos