Perú, Bolivia e Chile

1 de xullo de 2015

Pasaremos as próximas 6 semanas visitando por libre 3 países sudamericanos. O plan de viaxe inclúe tesouros arqueolóxicos, alta montaña, selva amazónica, cidades coloniais, desertos, volcáns ...
Entre outras moitas cousas, camiñaremos durante 4 días por un antigo camiño inca para chegar a Machu Pichu en Perú, percorreremos en 4x4 o salar de Uyuni no altiplano de Bolivia e visitaremos o deserto de Atacama en Chile.

Mallorca (III): Algunhas razóns para visitar esta illa

2, 3 e 4 de abril de 2015

Deixamos atrás a serra da Tramuntana para completar a volta arredor da illa, desprazándonos pola costa norte e este onde nos agardaban castelos e murallas medievais, ruinas prehistóricas, lagoas litorais cheas de aves, estupendas calas escondidas e as bonitas covas do Drach.

Cala de S'Illot en Cabo Pinar
Ao sur do cabo Formentor ábrese unha gran bahía que acolle a cidade de Alcudia, lugar onde os romanos fundaron a súa primeira cidade en Mallorca cara o 70 a.C. Conserva unha muralla medieval con portas e torres que rodean as rúas e prazas do casco histórico.


Moi cerca de Alcudia está o Parque Natural de S'Albufera, unha lagoa litoral con moitas aves residentes e migratorias. A través de sendas peatonais pódese acceder a varios puntos de observación desde os que é fácil ver algunhas das 300 especies de aves con presencia no parque. É un espectáculo a observación desde os aguaits, casetas de madeira desde as que se pode contemplar as aves moi de cerca sen ser visto por elas.

Garceta (Egretta garzetta )
Galiñola (Gallinula chloropus)

Pernalonga (Himantopus himantopus)
Continuando a nosa ruta, paramos en dous dos sitios arqueolóxicos mais importantes da illa. A necrópolis de Son Real data do século VII a.C e pertence a cultura talayótica que habitaba as Baleares antes da chegada dos romanos. Forman un apretado conxunto de tumbas de pedra circulares ou en forma de ferradura situadas ao borde do mar.


Da mesma cultura e época é o pequeno poboado de Ses Paisses, onde o mellor conservado é a muralla e a monumental porta de entrada.


Un dos castelos mellor conservados de Mallorca é o de Capdepera, construido no século XIV sobre unha antiga fortaleza árabe. Moi cerca hai un bonito sendeiro costeiro que une varias calas e pequenas praias sen urbanizar.Foi nunha destas calas onde vimos a gaivota de Audouin, facilmente identificable polo pico vermello de punta negra e amarela. É endémica do Mediterráneo e unha das especies de gaivotas mais escasas do mundo, que estivo ao borde da extinción a finais dos anos 60.


Gaivota de Audouin ( Ichthyaetus audouinii)
En moitas praias de Mallorca se acumulan grosas capas de restos vexetais semellantes a algas, pero que resultan ser follas de Posidonia oceánica, unha pranta mariña que vive exclusivamente no Mediterráneo. Esta pranta coloniza os fondos areosos cercanos á costa permitindo que o ecosistema mariño e costeiro se faga mais rico e estable, frena a erosión e contribúe de forma significativa á consolidación da area nas praias.

Cala Matzoc
Unha das maiores atraccións turísticas da illa son as covas do Drach, onde a visita remata cun concerto de música clásica interpretada por un cuarteto a bordo dunha barca a remos que se move lenta e silenciosamente por un lago subterráneo. Das moitas covas que levamos visitadas esta é a única na que está permitido sacar fotos (sen flash e sen trípode).




A nosa viaxe rematou no precioso Parque Natural de Mondragó, no sureste da illa. Un paseo moi agradable une tres paradisíacas calas de augas turquesa rodeadas de pinares.



Esta semana que pasamos en Mallorca permitiunos descubrir unha illa tranquila chea de encantos naturais, diversidade de paisaxes e un patrimonio cultural e tradicional ben coidado. Normalmente asóciase Mallorca cun turismo de sol, praia e alcohol, pero é posible percorrer toda a illa sen coincidir con ese tipo de turismo, que está moi concentrado nuns poucos puntos da costa. Paga a pena vir aquí e disfrutar de todo o que pode ofrecer a illa.

Mallorca (II): A serra da Tramuntana

29, 30, 31 de marzo e 1 de abril de 2015

Illa  Sa Dragonera
A costa oeste de Mallorca, percorrida en toda a súa lonxitude pola serra da Tramuntana, foi declarada Patrimonio da Humanidade debido a espectacularidade da súa paisaxe natural e cultural. O relevo é agreste, con cimas de case 1500 metros de altura, estradas de montaña estreitas e vertixinosas, pequenos pobos escondidos no interior e altos acantilados que caen a un mar dun azul resplandecente.




Torrent de Pareis
Fixemos varias rutas de sendeirismo pola serra, que combinaban ao mesmo tempo a montaña, ás vistas á cercana costa e visitas a vilas e pobos. Sorprendeunos ver que esta paisaxe está moi pouco urbanizada, o turismo non é invasivo e conserva en moitos aspectos o seu carácter tradicional.

Deià
Llucalcari
Pollença


Por todas partes se ven bancais que fan cultivable o abrupto terreo montañoso, con muros de pedra en seco construidos cun estilo característico da illa. Aínda que moitos destes bancais están hoxe abandonados, en moitos outros todavía persiste o cultivo de oliveiras e cítricos.



Banyalbufar
A poboación mais importante da Tramuntana é Sóller, que atraeu no pasado a numerosos artistas como Picasso e Miró. Igual que en Palma, en Sóller construíronse varios edificios de estilo modernista, destacando a fachada da igrexa de Sant Bartomeu. Un antigo tranvía, que hoxe só usan os turistas, une Sóller coa cercana Port de Sóller.

Sóller
O punto final da serra da Tramuntana é o espectacular cabo Formentor, situado no norte da illa, onde verticais acantilados se suceden uns a outros facendo desta costa a mais escarpada da illa. Aquí, como no resto da costa mallorquina, as atalaias recordan as épocas nas que as incursións de piratas eran frecuentes. A poboación se asentaba no interior para non expoñerse tanto aos ataques, e os portos non eran zonas habitadas. Hoxe estes portos convertíronse en pequenas localidades turísticas, e así son habituais as parellas de topónimos como Sóller e Port de Sóller.

Cabo Formentor

Mallorca (I): A cidade de Palma

28 de marzo de 2015

Pasamos esta Semana Santa na illa de Mallorca, onde disfrutamos paseando polos seus pobos, camiñando polas súas montañas e calas, e visitando a capital, Palma de Mallorca.
Esta cidade sorprendeunos positivamente, pois as súas rúas están cheas de vida, é agradable pasear por elas, o seu variado patrimonio histórico está ben coidado, e incluso os edificios antigos seguen cumplindo a súa función residencial.


De orixe romana, Palma chega a ser unha das grandes capitais do mundo árabe entre os séculos X e XIII. Os vestixios desta época son escasos, como este gran arco que desde o mar daba entrada ao forte islámico de La Almudaina.


No casco histórico, de orixe medieval, destaca a catedral gótica, que ocupa o emprazamento da antiga mesquita, a escaso metros do mar. Os contrafortes, arbotantes e pináculos do exterior permiten que no interior se abra un imponente espacio sustentado por esbeltas columnas que levantan as bóvedas ata gran altura.

Palacio de La Almudaina e Catedral

Capela decorada en 2007 por Miquel Barceló
O elemento mais característico dos edificios nobles da cidade son os patios interiores, que son exhibidos con orgullo polos seus propietarios:


O modernismo deixou unha forte pegada en Palma, e notables edificios de arquitectos cataláns e mallorquíns destacan nas rúas do casco histórico e nas grandes avenidas.




Merece a pena destacar a excelente repostería mallorquina, non só polas afamadas ensaimadas senón tamén por outros doces típicos menos coñecidos, como os crespells e os robiols. Un dos mellores lugares para probalos é na histórica pastelería C'an Joan de S'Aigo, que parece conservarse igual que fai cen anos:


Sulawesi: A vida e a morte para os Toraja

22, 23 e 24 de agosto de 2014


A última etapa da nosa viaxe levounos ata a rexión central da illa de Sulawesi, tamén coñecida por Célebes. Durante tres días, acompañados dun guía local, tivemos a oportunidade de aprender sobre os costumes, creencias e modos de vida dos Toraja, en especial sobre os seus elaborados e insólitos ritos funerarios. Aínda que os Toraja foron convertidos ao cristianismo por misioneiros holandeses a principios do século XX, nunca perderon a súa relixión tradicional, e símbolos das dúas creencias aparecen misturados con total normalidade en igrexas e sepulturas.

O evento máis popular e chamativo deste pobo son os seus multitudinarios funerais. Son cerimonias moi caras, que requiren moitos anos de aforro para poder celebrarse. Os Toraja cren que a morte é un proceso gradual que require tempo ata completarse. Cando unha persoa morre, o seu cadáver é embalsamado e permanece na casa familiar, onde é tratado como se fose un enfermo: recibe as súas racións de comida, comunícanselle as novas importantes ... Durante este tempo o espíritu do difunto permanece xunto ao corpo. Cando a familia ten o diñeiro suficiente, cousa que pode tardar meses ou anos en ocorrer, prepárase o funeral, cuxo obxectivo é enviar o espíritu do difunto ao paraíso. Trátase dunha gran festa de seis días de duración, á que acuden centos de invitados. Nela cántase, dánzase, celébranse pelexas de galos e sacrifícanse búfalos e porcos. Canto máis poderosa é a familia do morto, máis búfalos se sacrifícan. O último día do funeral colócase ao difunto nun sarcófago e lévase o lugar do seu repouso final, xeralmente unha cova ou colgado da parede dun precipicio. Cando o sarcófago apodrece, ou cando cae da parede na que está suspendido, os osos e calaveiras quedan espallados pola zona.





Nós asistimos ao quinto día de funeral dun home, que levaba morto dous anos, e da súa muller, morta había tan só catro meses. O ambiente era moi festivo, con gradas instaladas para a evento para albergar ao numeroso público. Era unha famila de clase alta, e 25 búfalos foron degolados aquel día na súa honra.




Outro costume destacado dos Toraja é colocar nos lugares de enterramento tallas de madeira en representación dos difuntos, chamadas tau tau, algunhas delas moi realistas.




Cos nenos que morrían antes de que lles saíra o primeiro dente levábase a cabo ata fai uns anos un ritual diferente: eran enterrados en ocos feitos no tronco dunha árbore de savia branca. Creian que a savia substituía o leite materno e o espirítu do neno seguía crecendo coa árbore. O tronco da árbore ia cicatrizando co tempo ata acabar por pechar completamente o oco. O último enterramento nesta árbore tivo lugar hai 20 anos.


Pero a singularidade dos Toraja non se basa só nos seus ritos funerarios. As súas casas, coñecidas como tongkonan, son tamén extraordinariamente elaboradas, cun gran tellado en forma de barco e coidados gravados de cores. O prestixio de cada familia mídese polo número de cornamentas de búfalos que adornan a súa casa. A cada casa correspóndelle un graneiro, coa mesma forma pero moito máis pequeno.






Nunha destas aldeas puidemos ver descansando nun bosque de bambú unha colonia de raposos voadores, uns ruidosos morcegos que se alimentan de froita e poden chegar a medir 1.5 metros coas ás extendidas.



Tamén camiñamos polos campos de arroz da rexión, nos que vimos por primeira vez como os labregos lebavan a cabo, de forma totalmente manual, as diferentes labores da recolección do cereal: a sega, o secado, a malla e a limpeza do gran.






E aquí rematamos a nosa viaxe por Indonesia, un país que nos gustou moito, con unha xente estupenda, con unha enorme variedade de paisaxes, monumentos e costumes e con moitos rincóns todavía por descubrir que quedarán para futuras viaxes.