Os Alpes da Suíza central


15, 16, 17 e 18 de agosto de 2016


Cada rincón dos Alpes berneses semella sacado dunha postal, empezando polo emprazamento da cidade de Interlaken entre dous lagos dun azul intensísimo. Non é de estrañar que sexa o principal destino turístico de Suíza e que algunhas das mellores excursións polos Alpes partan deste lugar. Tamén aquí os remontes e trens de montaña permiten que calquera poida desfrutar da paisaxe, e fan asequibles rutas que serían moi duras se houbese que subir andando desde o fondo do val.

Val de Lauterbrunnen

Grindelwald é un pobo rodeado de picos, glaciares relucentes e pastos onde empezamos unha ruta que nos levou pola base da temible cara norte do Eiger, que xunto co Matterhorn e os Grandes Jorasses son os cumios máis difíciles dos Alpes.

Grindelwald

As dramáticas ascensións  ao Eiger son o fío argumental da película Licencia para matar, protagonizada por Clint Eastwood. Chegamos a Kleine Schedeigg, a 2061 m, onde hai un hotel, restaurantes e unha estación de tren turístico de onde se parte a Jungfraujoch, destino final do tren a 3454 m. Cun desorbitado prezo de case 200 euros por persoa, os suízos publicitan esta excursión como Top of Europe, o destino de maior altitude de Europa. Os franceses respostan con elegancia a esta esaxeración suíza denominando The Real Top of Europe á súa estación de teleférico de Aiguille du Midi, 400 metros máis alta e cun prezo significativamente inferior. Como xa fixéramos a excursión francesa, e as paisaxes eran parecidas, non atopamos ningún motivo para gastar tantos cartos subindo a Jungfraujoch.

Cara norte do Eiger desde Kleine Schedeigg

Nas primeiras horas da mañá seguinte choveu con intensidade e decidimos descansar da montaña e ir a Thun, unha pequena cidade medieval na beira dun dos lagos de Interlaken, tipicamente suíza coa súa ponte de madeira cuberta e o seu castelo.




Como o tempo finalmente quedou soleado, subimos pola tarde a un outeiro con moi boas vistas de Interlaken e o seus lagos.



Outra vez o mal tempo fíxonos cambiar de plans e pasar un día urbano na cidade de Lucerna, na que se repiten os elementos característicos das cidades medievais suízas. Como no resto do país, aquí tamén se repiten os altos prezos nos aparcamentos, hostalería e entradas a monumentos.
 



O último día na zona tomamos un tren de cremalleira de principios do século XX que nos subiu a Schynige Plattte, onde comezamos un sendeiro de media montaña que nos levou por unha cresta con vistas a  montañas e glaciares á dereita e a o val de Interlaken á esquerda.




En todas as excursións que fixemos polos Alpes puidemos ver moitas especies de flores de montaña, pero neste lugar é onde atopamos maior variedade.

Cardo azul (Eryngium alpinum)

Sempervivum tectorum

Trollius europaeus

Matterhorn e Aletsch, dous iconos dos Alpes

 12, 13 e 14 de agosto de 2016


A diferencia do Mont Blanc, a silueta do Matterhorn é inconfundible e, coa súa forma de pirámide, probablemente sexa un dos cumios mais coñecidos dos Alpes. É unha das montañas mais difíciles de escalar dos Alpes e estímase que morreron unhas 500 persoas intentado subilo.



Os italianos o coñecen como monte Cervino, pero a terminación do seu nome alemán, horn, describe un pico agudo e puntiagudo, resultado da súa erosión por varios circos glaciares que parten del en diferentes direccións. Durante os períodos mais intensos das glaciacións os horns eran as únicas partes da cordilleira que sobresaían do manto de xeo. En Asturias teñen tamén un horn moi coñecido que é o Naranjo de Bulnes ou pico Urriellu.


Desde o pobo suízo de Zermatt, preto das fronteiras italiana e francesa, a presencia do Matterhorn é constante. Este é un pobo de montaña transformado totalmente para dar servizo o turismo de verán e de inverno, aínda que conserva algunhas rúas con casas e hórreos centenarios. O acceso a vehículos particulares está pechado e é necesario coller un tren para chegar ata él.

Zona antiga de Zermatt

Hai numerosos sendeiros para camiñar na zona, moitos deles accesibles en remontes. Nós subimos un día en funicular e outro en tren de cremalleira para facer dúas rutas. É espectacular a subida en tren de cremalleira ata a estación de Gornergrat, a 3089 metros, que deixa aos viaxeiros nun mirador con vistas a varios glaciares e 29 catromiles.





Desde aquí baixamos andando de novo ata o val, pasando por lagoas, bosques e aldeas de montaña situadas en prados de altura.




Despois de pasar un par de días en Zermatt, viaxamos ata un dos vales veciños para visitar o glaciar Aletsch, o mais grande dos Alpes con 23 km de lonxitude e declarado patrimonio da humanidade. Hai varios teleféricos que levan ata miradores e rutas de sendeirismo desde os que se obteñen vistas excelentes.


Tres glaciares mais curtos xúntanse nun lugar denominado Plaza da Concordia, onde o xeo alcanza un espesor de 900 m, para dar lugar a unha soa lingua enorme que baixa polo val de forma sinuosa. As bandas escuras que se ven na lingua son morrenas centrais produto da unión das morrenas laterais dos tres glaciares anteriores.








Queixo, medievo e rock & roll

10 e 11 de agosto de 2016

Castelo de Neuchâtel

Logo da nosa curta estancia en Xenebra, fixemos unha ruta en coche pasando por varias cidades e pobos que nos serviron de presentación da paisaxe urbana e rural deste país. Neuchâtel, Berna e Friburgo son tres pequenas cidades que poden presumir de ter uns cascos históricos moi ben conservados e cheos de vida. Están situadas na rexión central de Suíza, fóra da cordilleira alpina e presentan un relevo relativamente suave, polo que non se corresponden coa estampa tópica do país.
Estas poboacións parecen lugares agradables para vivir, con moitas rúas peonais, transporte público eficiente, comercio pequeno, edificios de varios séculos coidados e habitados, ...

Rúa Kramgasse en Berna

O río Aar ao seu paso por Berna
Estatua dun ogro comenenos nunha praza de Berna

 Sorprende ver pontes medievais de madeira polas que aínda pasan coches e autobuses, ou castelos que hoxe se utilizan como edificios administrativos. Semellan ter a súa historia integrada con naturalidade na vida cotiá.

Ponte medieval de Friburgo

Aforas de Friburgo

Fixemos a nosa seguinte parada en Gruyères, pequena aldea famosa no mundo enteiro polo tipo de queixo que producen. A fama e ben merecida, pois compramos un pedazo de queixo que resultou estar exquisito. Como curiosidade, o auténtico Gruyère é un queixo compacto e sen buratos producido unicamente nesta rexión de Suíza. Francia producía un queixo con buratos ao que tamén chamaban Gruyère, pero desde o ano 2010 a Unión Europea quitoulles o dereito de usar esta denominación.

Igrexa de Gruyères

Rúa principal de Gruyères

Á beira do lago Leman está Montreaux, nunha zona coñecida como a Riviera suiza, un destino clásico do turismo desde principios do século XIX que recibiu visitantes tan célebres como Lord Byron, Mary Shelley e Tolstoi.

Lago Leman desde Montreaux

No século XX moitas estrelas do rock mantiveron unha relación intensa coa vila, que recibíu atención internacional por protagonizar o éxito de Deep Purple "Smoke on the water", no que se relata un incendio ocorrido durante un concerto de Frank Zappa á beira deste lago, e que os membros da banda presenciaron desde o seu hotel. Posteriormente Queen instalou aquí o seu estudo de grabación e Freddy Mercury fixo deste lugar a súa segunda residencia, onde faleceu en 1991. Ademais desta longa tradición artística, Montreaux tamén ten un bonito castelo do século XIII emprazado sobre o lago.


De visita no CERN

9 de agosto de 2016


O CERN é unha das primeiras institucións europeas, fundada en Xenebra tras a 2ª Guerra Mundial, que puxo a traballar nunha meta común a países que loitaran entre si uns anos antes. O obxectivo principal era facer investigación sobre a física do átomo, e en contraposición ao Proxecto Manhattan estadounidense, o CERN parte de dous principios básicos: non se fai investigación militar e todo o que se descubra debe compartirse de forma pública, sen gardar segredos.
No camiño ata hoxe converteuse na institución científica europea mais grande e respectada, na que traballan persoas de máis de 100 nacións diferentes, situado na vangarda tecnolóxica e científica mundial, e que realiza unha grande labor educativa e divulgativa. Nestes anos, a física do átomo complicouse ao ir descubrindo que as pezas que forman aos átomos (protóns e neutróns) estaban formados por outras partículas mais pequenas (quarks e gluóns). Grosso modo, o que se fai no CERN e en outras instalacións semellantes, é facer chocar entre si átomos e anacos de átomos a grandísimas velocidades e logo estudar o resultado desas colisións. Con 27 km de circunferencia, o LHC do CERN é o colisionador mais grande que existe no mundo, e tamén o mais potente. Nel hai contruidos 4 detectores, cada un deles especializado en aspectos diferentes da física nuclear.


Nós asistimos a unha visita guiada por un investigador que nos falou do funcionamento do LHC e de ATLAS, o xigantesco detector do tamaño dunha catedral no que traballa. Ensinounos a sá de control e amosounos o primeiro acelerador de partículas construído no CERN, hoxe exposto como peza de museo.

Sala de control de ATLAS

Primeiro acelerador do CERN


Tamén visitamos unha excelente exposición sobre todo o relacionado co CERN e a física de partículas. Alí estaba un dos nosos experimentos favoritos, a cámara de néboa, onde se poden ver as estelas que deixan algunhas partículas subatómicas e raios cósmicos ao atravesar os vapores que contén a cámara. A análise destas traxectorias marcadas polas partículas supuxo un grande avance nesta rama da física e hoxe en día os grandes detectores seguen facendo o mesmo, só que con sensores dixitais e tecnoloxías automatizadas.

Cámara de néboa con trazas de partículas

Logo de pasar unha mañá completa no CERN, visitamos Xenebra pola tarde, e concluímos que é unha cidade que carece de maior interese.

Escultura no CERN coa historia da ciencia escrita a través das súas fórmulas