Despedida

agosto 19, 2010 deviaxe 0 Comments

19 de agosto de 2010

A pesares das estradas infernais,
de levar case 50 días durmindo en tenda de campaña,
de comer de bocadillo mais do soportable,
de que na aduana nos confiscaran queixos e chourizos,
dos mareos nos barcos,
da eterna luz do día que non deixa durmir
e de que aquí morran de frío ata as pedras

A pesares de todo, volveríamos.

Adeus Islandia!

19 de agosto de 2010 A pesares das estradas infernais, de levar case 50 días durmindo en tenda de campaña, de comer de bocadillo mais do s...

0 comentarios:

Pequeno diccionario de islandés

agosto 18, 2010 deviaxe 0 Comments

Joküll: glaciar

Islandia é o país con mais superficie glaciar de Europa (11% do país cuberto de xeo), con grande variedade de glaciares, moitos dos cales teñen debaixo un volcán.

Súpa: sopa

O mellor da gastronomía islandesa son as sopas. En case todos os cafés e restaurantes teñen un recipiente coa sopa do día quente e lista para servir. O costume é autoservirse, tomala con pan e manteiga, e se pode repetir as veces que un queira.

Hraun: campo de lava

A lava expulsada durante os últimos 10000 anos cobre un 10% da superficie do país. Hai campos de lava de moita antigüidade, que teñen bastante vexetación, e outros mais recentes, con apenas liques e musgos, ou simplemente nada.

Sandur: chaira areosa de orixe glaciar

As correntes de auga de desxeo procedentes dun glaciar arrastran grande cantidade de sedimentos finos que se depositan en amplas planicies. A Xeoloxía incorporou esta palabra islandesa ao seu vocabulario, xa que en Islandia está Skeiðarársandur, o sandur mais grande do mundo.

Foss: fervenza

Son innumerables as fervenzas deste país, e son das mais bonitas, das mais grandes, e das mais caudalosas de Europa.

Vaðid: vado

Faltan pontes neste país. En moitas estradas hai que vadear rios para circular por elas, polo que son inaccesibles para vehículos normais. Camiñando non é raro ter que meterse na auga para cruzar ríos anchos, xélidos e caudalosos.

Hver: manancial de auga quente.

Moitos topónimos do país referidos a zonas xeotermais comezan por hver, como Hveragerdi. Tamén se usa o prefixo reyk-, co significado de lugar fumeante; Reykjavik, por exemplo, significa bahía fumeante.

Vatn: auga, lago

Hai uns 200 lagos en Islandia de mais de 1 km² de superficie.

Fjörður: fiordo

Os glaciares do pasado escavaron profundos vales con perfil en forma de U. En moitos casos o xeo afondou centos de metros por debaixo do nivel do mar. Tras a última glaciación o xeo retirouse destes vales, que foron ocupados polo mar formando os fiordos típicos do norte de Europa.

Bær: granxa

Xunto coa pesca, a actividade principal do pais no pasado foi a gandería. Na Islandia de hoxendía, segue habendo moitas granxas, habitualmente illadas na paisaxe.

Kirkjan: igrexa

A relixión maioritaria do país é a protestante luterana. En case todos os núcleos de poboación hai unha pequena igrexa, normalmente de menos de 200 anos de antigüidade.

Fuglar: paxaro.

Viaxando polo país se poden ver moitas especies de paxaros, algúns propios de zonas árticas e outros tamén presentes en latitudes mais baixas.

Joküll : glaciar Islandia é o país con mais superficie glaciar de Europa (11% do país cuberto de xeo), con grande variedade de glaciares, mo...

0 comentarios:

A poderosa Detifoss

agosto 17, 2010 deviaxe 0 Comments

17 de agosto de 2010

Detifoss é a catarata mais caudalosa de Europa. Mais que bonita, é impresionante. Os seus 44 m de altura fanse pequenos ante a estruendosa potencia do caudal que cae por ela, uns 200 m³ por segundo. A fervenza está no rio Jökulsá á Fjöllum, ao comezo do gran canón Jökulsárgljúfur, que levamos percorrendo varios dias. Alimentado por varias linguas do gran glaciar Vatnajökull, o río percorre medio país para desembocar no Océano Ártico. Como en todos os ríos de orixe glaciar, a auga vai cargada de sedimentos que a fan moi turbia, suxa e de cor gris.

Detifoss é unha das moitas fervenzas que o río ten ao longo do seu cauce, e só uns metros río arriba está Selfoss, tallada en duras capas de basalto.

17 de agosto de 2010 Detifoss  é a catarata mais caudalosa de Europa. Mais que bonita, é impresionante. Os seus 44 m de altura fanse pequeno...

0 comentarios:

Camiñando baixo a chuvia

agosto 16, 2010 deviaxe 0 Comments

16 de agosto de 2010
Continuamos explorando o canón do Jökulsá á Fjöllum, en un día gris e chuvioso no que foi complicado sacar algunha foto bonita a pesar de que a paisaxe sí que o era.

16 de agosto de 2010 Continuamos explorando o canón do Jökulsá á Fjöllum , en un día gris e chuvioso no que foi complicado sacar algunha fo...

0 comentarios:

Trolls petrificados

agosto 15, 2010 deviaxe 0 Comments

15 de agosto de 2010

O canón do río Jökulsá á Fjöllum, do que xa falamos onte, atravesa dúas filas de antigos conos volcánicos, que foron erosionados nas riadas catastróficas ocorridas no pasado. Isto deixou á vista extranas e bonitas formacións rochosas, constituídas principalmente por distintas configuracións de columnas basálticas hexagonais:

A diferente dureza de cada tipo de rocha leva a que as mais brandas sexan facilmente barridas polo río e as mais duras resalten na paisaxe:

A explicación popular islandesa a este frecuente fenómeno é que son trolls petrificados por ter sido sorprendidos pola luz do dia.

Se era a rocha dura a que rodeaba a unha mais branda, a erosión crea buratos e covas; ésta é chamada Kirkjan, que significa igrexa:

15 de agosto de 2010 O canón do río Jökulsá á Fjöllum , do que xa falamos onte, atravesa dúas filas de antigos conos volcánicos, que foron e...

0 comentarios:

Unha colosal riada

agosto 15, 2010 deviaxe 0 Comments

14 de agosto de 2010

Din os xeólogos islandeses que o canón de Ásbyrgi formouse tan só nunhas poucas horas debido a unha colosal riada hai uns 10000 anos. A hipótese mais aceptada afirma que unha erupción debaixo dun glaciar aumentou de fórma súbita o caudal do rio Jökulsá á Fjöllum, e este excavou na rocha, en moi poco tempo, o paso para chegar o mar. Debido a que corre unha inxente cantidade de auga, a gran velocidade, e moi cargada de sedimentos, estas inundacións chamadas jökulhlaups en islandés, son enormemente destructivas. Ademais, se nunha avenida a velocidade da auga sobrepasa os 15 m/s, se comprime o aire e “explota” actuando como un martelo neumático, o que lle da todavía mais forza erosiva. O rio só circulou polo canón de Ásbyrgi durante este suceso, para despois continuar o seu camiño un par de kilómetros mais á dereita.

Na camiñata que fixemos hoxe pola parte superior do canón Jökulsárgljúfur vimos que por alí arriba circulou no pasado unha grande cantidade de auga, pois as rochas están pulidas e hai marmitas de xigante como no leito dun río. Hai evidencias de que alomenos 4 xigantescas riadas, ocorridas nos últimos 10000 anos, foron excavando este canón ata deixalo como é hoxe.

14 de agosto de 2010 Din os xeólogos islandeses que o canón de Ásbyrgi formouse tan só nunhas poucas horas debido a unha colosal riada hai ...

0 comentarios:

Un paxaro excepcional

agosto 13, 2010 deviaxe 0 Comments

Un dos paxaros mais frecuentes nas costas de Islandia é o charrán ártico (Sterna paradisaea), que leva acompañándonos toda a viaxe e do que xa puxemos algunha foto. Sempre nos gustou esta ave pola súa silueta e a elegante forma de voar.

Sorprendeunos moito cando, buscando mais información sobre él na wikipedia, nos enteramos de que este paxaro, mais pequeno que grande, fai todos os anos unha viaxe de ida e volta ata a Antártida. Durante os meses do noso verán, cria nas latitudes altas do hemisferio norte, e cando os días empezan a facerse cortos, emigra ata a Antártida para pasar alí o verán do hemisferio sur. Ao remate do verán do hemisferio sur, volve outra vez para o norte. Desta maneira, é o animal que mais horas de luz solar disfruta cada ano, xa que durante os veráns polares o dia dura case 24 horas. Percorre para isto uns 70000 km cada ano, polo que é a migración mais longa do reino animal.
Tamén é sorprendente a súa lonxevidade, pois pode chegar a vivir 20 anos.

Un dos paxaros mais frecuentes nas costas de Islandia é o charrán ártico ( Sterna paradisaea ), que leva acompañándonos toda a viaxe e do qu...

0 comentarios:

A caldeira de Askja

agosto 12, 2010 deviaxe 0 Comments

12 de agosto de 2010

Fai moitos miles de anos, un enorme volcán esgotou a lava que lle quedaba na súa cámara magmática, tras o que esta se derumbou e formou unha depresión no terreo duns 50 km², coñecida como caldeira de Askja. O nome de caldeira está motivado porque a nova depresión queda rodeada polas paredes do antigo volcán.
No ano 1875 unha nova e extraordinaria erupción sucedeu dentro da caldeira de Askja, e ao remate desta, outra vez se derrumbou a cámara magmática do volcán, creando unha nova caldeira dentro da antiga caldeira, así como un cráter explosivo ao seu lado. As escorias e cinzas desta erupción causaron a ruina de moitas granxas e forzaron unha emigración masiva cara o norte de Canadá, onde aínda hoxe hai unha comarca con topónimos, tradicións e dialecto islandés. Na foto se observa en primeiro plano, o cráter explosivo Viti cheo de auga azulada. Detrás del, a auga transparente do lago Öskjuvatn formado na caldeira de 1875, e no fondo, as paredes montañosas da gran caldeira de Askja.

Na longa ruta en autobús 4x4 a Askja, paramos a ver o canón que o rio glacial Jókulsá á Fjöllum está comezando a excavar na rocha basáltica.

12 de agosto de 2010 Fai moitos miles de anos, un enorme volcán esgotou a lava que lle quedaba na súa cámara magmática, tras o que esta se d...

0 comentarios:

Un volcán a punto de estalar

agosto 11, 2010 deviaxe 0 Comments

11 de agosto de 2010

Os arredores do lago Mývatn son unha zona volcánica moi activa e se poden ver numerosas manifestacións, tanto antigas como moi recentes, desta actividade. Por exemplo, a paisaxe case marciana de Hverarönð está composta de fumarolas, pozas de lama fervendo e fontes de auga en ebullición que expulsan grandes cantidades de vapor sulfuroso, e todo o entorno está tinxido da cor amarela do xofre e impregnado do seu cheiro fétido.

A escasa distancia, o volcán de fisura coñecido como Krafla entrou en erupción por última vez no ano 1984 e cubreu de lava negra os restos das erupción anteriores de 1724 e 1975.

Gracias ás medicións dos movementos do chan, os científicos saben que a última erupción foi o preludio de unha moito maior que levan esperando desde o ano 1991, pero que aínda non se produciu. A pesar de que as erupcións volcánicas en Islandia son frecuentes, a próxima erupción de Krafla é especialmente temida polas características xeolóxicas deste sistema volcánico, que o fan potencialmente perigoso.

Outros volcáns da zona deron forma ao propio lago Mývatn, que ten unha peculiar costa moi recortada e numerosos illotes, froito de diferentes coladas de lava:

Destacan especialmente uns cráteres creados por enormes explosións de vapor que se produciron cando a lava incandescente cubriu a auga do lago.

11 de agosto de 2010 Os arredores do lago Mývatn son unha zona volcánica moi activa e se poden ver numerosas manifestacións, tanto antigas ...

0 comentarios:

Fendas quentes

agosto 10, 2010 deviaxe 0 Comments

10 de agosto de 2010

O entorno do lago Mývatn é a zona mais turística do norte de Islandia pola espectacularidade da súa paisaxe. Está situado directamente sobre o “rift” ou fenda por onde se separan as placas europea e americana, e unha violenta xeoloxía está aínda dándolle forma ao lugar.
Un dos numerosos campos de lava da zona está atravesado por fendas cheas de auga quente, como Grjotagjá, que está a unha temperatura de case 50º.

O cráter de Hverfell é especial por terse formado con unha descomunal explosión ocorrida fai 2500 anos que provocou a acumulación da escoira e cinzas que o forman:

10 de agosto de 2010 O entorno do lago Mývatn é a zona mais turística do norte de Islandia pola espectacularidade da súa paisaxe. Está situ...

0 comentarios:

Ao norte do Círculo Polar Ártico

agosto 09, 2010 deviaxe 0 Comments

9 de agosto de 2010

Desde a vila mariñeira de Dalvik embarcamos para ir ata a pequena illa de Grímsey. Situada a 41 km da costa, ten só 5 km de longo e 90 habitantes. Pero o principal atractivo da illa é que o Círculo Polar Ártico a atravesa mais ou menos pola metade. É o único lugar de Islandia situado mais ao norte desta importante referencia xeográfica, que marca o inicio da zona ártica. No lugar por onde pasa o paralelo 66º 33’ 43” hai un poste coas distancias a algunhas das cidades do planeta.

Camiñamos ata o extremo norte da illa (que tamén é o extremo norte de Islandia) e alí fomos testemuñas de como unha foca atrapou un peixe e o comeu tan tranquilamente.

9 de agosto de 2010 Desde a vila mariñeira de Dalvik embarcamos para ir ata a pequena illa de Grímsey . Situada a 41 km da costa, ten só 5 ...

0 comentarios:

A pequena capital do norte

agosto 08, 2010 deviaxe 0 Comments

8 de agosto de 2010

Akureyri, con 17000 habitantes, é a segunda cidade de Islandia. Situada no fondo do fiordo Eyjafjörður, está considerada como a capital do norte do país. Con só 100 anos de vida, hoxe vive do porto pesqueiro, do comercio e dos servizos. A pesar de estar a apenas 100 km do Círculo Polar Ártico, disfruta dun microclima privilexiado no que se probaron por primeira vez as especies forestais para repoboar as terras islandesas.

A cidade está rodeada de montañas con neve nas cimas. Subimos a Súlur (1144 m) para ter outra perspectiva da cidade e o seu entorno. No cume había un buzón metálico con un libro de visitas no interior, no que estampamos a nosa sinatura e a dirección deste blog.

No camiño habia un musgo de cor verde case fosforescente, que xa vimos mais veces nas zonas altas:

8 de agosto de 2010 Akureyri , con 17000 habitantes, é a segunda cidade de Islandia. Situada no fondo do fiordo Eyjafjörður , está considera...

0 comentarios:

Islandia rural no século XVIII

agosto 07, 2010 deviaxe 0 Comments

7 de agosto de 2010

Se en calquer lugar de Europa a vida no medio rural antes do século XX era dura, aquí en Islandia era bastante mais dura debido ao frío extremo e a falta de luz solar no inverno. Sen embargo, este país leva habitado uns 1000 anos, e os seus habitantes sobreviviron da gandeiría e da pesca.
Na granxa de Glaumbær, hoxe convertida nun museo, pódese ver como era a vida no século XVIII gracias ao estado de conservación dos edificios, mobles e ferramentas de uso cotián.

As paredes e o tellado da granxa son de turba, o que proporciona un excelente illamento térmico.

O interior dividíase en moitas estancias: cociña, despensas, almacéns, dormitorio común, leitería, ferreria, etc. Ainda que as paredes e o teito dalgunhas estancias estaban recubertas de madeira, na maioría a turba estaba á vista. Na leiteria se facian queixos, manteigas e iogures:

Durante o inverno, todos os habitantes da granxa traballaban e comían no dormitorio común, que era o lugar onde se facía a vida:

No entorno non había pedra nin madeira para a construcción, polo que a primeira foi substituída por turba, e a segunda recollíase nas praias, a onde chegaban troncos procedentes dos bosques de outros paises. Onte comprobamos a grande cantidade de madeira que sigue chegando a estas costas, e que todavía se recolle para aproveitar.

7 de agosto de 2010 Se en calquer lugar de Europa a vida no medio rural antes do século XX era dura, aquí en Islandia era bastante mais dura...

0 comentarios:

Flora de Islandia

agosto 06, 2010 deviaxe 0 Comments

Moitas das especies que compoñen a flora islandesa son habituais en calquera parte da Europa atlántica, como Galicia. Por exemplo, é moi frecuente a herba de namorar (Armeria maritima), só que aquí medra enriba da lava, en vez de no mar. Nas terras baixas predomina a pradeira, onde pacen moitos miles de ovellas. En zonas húmidas é moi común este algodón silvestre (Eriophorum angustifolium):

Non se conserva ningunha masa forestal autóctona e o enorme número de ovellas impide a súa recuperación natural. Os poucos bosques que hai son de recente reforestación, con moitas especies importadas de outros países nórdicos. No bosque de Hallormsstaður, o mais grande de Islandia, medraba por todas partes a cola de cabalo, unha planta habitual en todo o pais:

Nas zonas frías e nos campos de lava dominan os musgos, acompañados dalgunha herba e liques:

Sobre as escorias volcánicas ou pedreiras medran poucas especies, como a singular Silene acaulis:

Moitas das especies que compoñen a flora islandesa son habituais en calquera parte da Europa atlántica, como Galicia. Por exemplo, é moi fre...

0 comentarios: