Hawaii: Unha explicación e unha despedida

7 DE AGOSTO DE 2012  


Levábamos tempo buscando a oportunidade de explicar de forma resumida a interesante xeoloxía de Hawaii e  ao final quedou para o último día. Así que nos vai servir como despedida dunha viaxe na que disfrutamos moito dos espazos naturais dos Estados Unidos.
Unha idea moi simple permite comprender cómo se formaron estas illas e o porqué das diferencias entre elas. No interior da Terra, baixo Big Island, hai unha zona do manto que ten unha actividade magmática maior do normal, o que provoca que cheguen grandes cantidades de magma á superficie atravesando a corteza terrestre. Este fenómeno se denomina "hotspot" ou punto quente, e existe noutros lugares do planeta como Islandia ou Yellowstone.

7 DE AGOSTO DE 2012   Levábamos tempo buscando a oportunidade de explicar de forma resumida a interesante xeoloxía de Hawaii e  ao...

Big Island (IV): Vida mariña

5 E 6 DE AGOSTO DE 2012  

Os nosos dous últimos días en Hawaii pasámolos buceando e aprendendo algo máis sobre a historia dos hawaiianos. 
Subimos a un barco outra vez para participar nunha das actividades máis extrañas e sorprendentes que ofrece esta illa: bucear con mantas xigantes pola noite. Estas mantas teñen unha envergadura de 3 a 6 metros, aliméntanse de plancton e non teñen dentes nin arpón polo que son totalmente inofensivas a pesar do seu tamaño e do seu aspecto impoñente. Con focos e linternas sumerxibles atráese ao plancton,  e as mantas acuden a comelo ignorando á multitude que se concentra na auga para velas. Cos movementos circulares que fan para recoller o plancton coa súa enorme boca sempre aberta vanse achegando a xente ata case rozala.


O parque histórico de Pu`uhonua o Honaunau contén restos arqueolóxicos e reconstruccións actuais dun templo e lugar de residencia da clase dirixente que gobernaba esta illa antes da chegada dos europeos.



Daquela había un sistema de normas moi ríxido chamado kapu (tabú) que impedía por exemplo que a xente común poidese pisar a sombra dun xefe ou as súas pegadas, ou recoller leña e pescar en épocas prohibidas. Aqueles que violaban o kapu eran condenados a morte, aínda que tiñan unha maneira de evitar a sentencia: chegar o templo para obter a absolución dun sacerdote. Pero o templo estaba rodeado por guerreiros e só se podía chegar a el nadando nun mar con perigosas correntes, grandes olas e tiburóns.


Este sistema relixioso chegou ao seu fin a mediados do século XIX cando, tras o contacto occidental, un rei prohibiu a antiga relixión e o seu pobo adoptou o cristianismo.
O primeiro occidental que chegou a Hawaii foi o Capitán Cook a finais do século XVIII. Pasou uns días en Big Island, onde tanto el como a súa tripulación foron recibidos con hospitalidade. Cando marchaba da illa, unha tormenta obligouno a regresar e isto foi tomado polos hawaiianos como un mal augurio. Producíronse algúns desencontros que rematoron coa tripulación de Cook disparando e matando a dúas persoas. A multitude abalanzouse entón sobre o Capitán, acuchillouno ata a súa morte e desmembrou o seu corpo, que só foi recuperado en parte pola tripulación. Estes feitos aconteceron en Kealakekua Bay, a onde se pode chegar andando ou en kayak. A bahía é ademáis un dos sitios máis espectaculares para bucear, con montañas de coral a escasa profundidade e peces multicolores. Tamén atopamos unha tartaruga mariña tomando un descanso nunha praia da zona.






5 E 6 DE AGOSTO DE 2012   Os nosos dous últimos días en Hawaii pasámolos buceando e aprendendo algo máis sobre a historia dos hawai...

Big Island (III): Lava viva

4 DE AGOSTO DE 2012  

A posibilidade de ver lava en acción é un dos grandes atractivos do Parque Nacional dos Volcáns, pero a dirección do fluxo de lava é moi variable e non sempre o fenómeno ocorre dentro dos límites do parque, senón por terras de propiedade privada.  Isto impide ás autoridades xestionar as visitas e todo o relativo á información e seguridade. Nós acudimos a onde estaba o pobo de Kalapana antes de quedar sepultado pola erupción en 1990. Hoxe en día hai alí unha especie de mercado onde se pode contratar un guía que te leve a onde hai lava fluindo. Para iso é necesario camiñar 5 km por campos de lava de idades comprendidas entre 2 días e 20 anos, localizar o punto exacto onde está fluindo nese momento e volver xa de noite con linternas ao punto de saída.


4 DE AGOSTO DE 2012   A posibilidade de ver lava en acción é un dos grandes atractivos do Parque Nacional dos Volcáns, pero a direcci...

Big Island (II): As erupcións de Kilauea

1, 2 E 3 DE AGOSTO DE 2012  

Kilauea, dentro do Parque Nacional dos Volcáns de Hawai'i, é o volcán máis activo do mundo pois ten dous cráteres actualmente en erupción.
Un deles é Halema'uma'u, un antigo cráter situado na cima do volcán e que agora contén un lago de lava desde que se reactivou en 2008. Ata esa data era o lugar máis visitado no parque e toda a actividade turística e científica se facía no seu entorno. En febreiro de 2008, os xeólogos, alarmados pola emisión de gases tóxicos, decidiron pechar a zona ao público, e un mes despois, o cráter explotou arrasando un aparcamento e un mirador. As medidas de seguridade só permiten velo desde certa distancia, e do lago de lava só se aprecia unha columna de vapores durante o día e un bonito resplandor alaranxado durante a noite.


1, 2 E 3 DE AGOSTO DE 2012   Kilauea, dentro do Parque Nacional dos Volcáns de Hawai'i, é o volcán máis activo do mundo pois te...

Big Island (I): A illa grande

29, 30 E 31 DE XULLO DE 2012  

A última etapa da nosa viaxe comeza aterrando na illa de Hawai'i, tamén coñecida como Big Island para evitar confusións co nome do arquipélago. Esta illa é máis do dobre de grande que todas as outras  xuntas porque o seu vulcanismo está moi activo e todavía está crecendo, a diferencia do resto de illas nas que desapareceu a actividade volcánica e só traballan as forzas erosivas. Big Island é ademáis moi xoven pois ten só medio millón de anos de antigüedade (hai fósiles humanos en Atapuerca co dobre de idade). O noso principal obxectivo nesta illa é visitar o Parque Nacional dos Volcáns, onde con sorte poderemos ver lava fluindo na ladeira dun volcán.
Pero a illa tamén ten outros puntos de interese que visitamos camiño do Parque Nacional. Así, detivémonos en Puako, onde hai uns petróglifos feitos polos colonizadores polinesios sobre rocha volcánica entre os séculos X e XVI.


A pesar de ser relativamente recentes, estes gravados pertencen a unha cultura que aínda estaba na prehistoria.

29, 30 E 31 DE XULLO DE 2012   A última etapa da nosa viaxe comeza aterrando na illa de Hawai'i, tamén coñecida como Big Island p...

Maui (III): Un xardín baixo o mar

27 E 28 DE XULLO DE 2012  


Os arrecifes de coral son moi frecuentes nas costas hawaianas, moitas veces a escasos metros da praia, o que os fai accesibles para calquera que saiba nadar. Xa buceáramos nalgunha praia, pero o mellor destino en Maui é Molokini, un auténtico cráter volcánico parcialmente sumerxido que está a uns kilómetros da costa. Contratamos unha viaxe organizada que nos levou ata alí, e estivemos buceando unha hora nas súas augas cristalinas. Tiñamos visto xa gran variedade de peixes e tipos de coral, pero nestas augas protexidas había aínda máis.

27 E 28  DE XULLO DE  2012   Os arrecifes de coral son moi frecuentes nas costas hawaianas, moitas veces a escasos metros da prai...

Maui (II): O frío deserto das cimas

25 E 26 DE XULLO DE 2012  


O cráter Haleakala, situado no Parque Nacional do mesmo nome, non é un cráter. A historia comeza coa formación de Maui, que como todas a illas hawaianas non é máis que un volcán que crece ata que emerxe sobre o nivel do mar. Este volcán alcanzou no pasado unha altura de 4000 m, pero no momento en que cesou a actividade volcánica empezaron a traballar as forzas erosivas. A chuvia foi rebaixando a altura da montaña e excavando multitude de vales fluviais nas ladeiras ata que as cabeceiras de dous destes ríos confluiron abrindo un enorme val na súa cima. Este val é o que agora se coñece como cráter Haleakala.

25 E 26  DE XULLO DE  2012   O cráter Haleakala, situado no Parque Nacional do mesmo nome, non é un cráter. A historia comeza coa...

Maui (I): A selva húmida

23 E 24 DE XULLO DE 2012  

Aterramos en Maui, a segunda illa máis xoven do arquipélago. Comenzamos a percorrela pola parte máis verde, circulando por unha sinuosa estrada costeira cunha vexetación exhuberante. A pesar da súa beleza, non todas as prantas que crecen de xeito natural son autóctonas, xa que desde o século XIX a introducción de novas especies alterou de forma importante a paisaxe destas illas. Por exemplo, o tulipanero africano (Spathodea campanulata) adorna coas súa copa cargada de flores alaranxadas as montañas hawaianas, pero é unha árbore ornamental que se asilvestrou.


23 E 24  DE XULLO DE  2012   Aterramos en Maui, a segunda illa máis xoven do arquipélago. Comenzamos a percorrela pola parte máis verde,...

Kauai (IV): Por terra

22 DE XULLO DE 2012  

Unha das rutas de sendeirismo máis coñecidas de Hawaii é o Kalalau Trail, que percorre 18 km da costa Na Pali. Nós decidimos non facela enteira porque tiña algún tramo perigoso ao borde dos acantilados, pero a última tarde que pasamos nesta illa percorrimos os catro primeiros kilómetros. O paseo é moi bonito e o camiño discurre entre un auténtico xardín tropical.

22  DE XULLO DE  2012   Unha das rutas de sendeirismo máis coñecidas de Hawaii é o Kalalau Trail, que percorre 18 km da costa Na Pali. ...

Kauai (III): Por mar

21 DE XULLO DE 2012  

Para facer a segunda parte do combo aire-mar zarpamos de Port Allen a bordo dun pequeno catamarán a motor que nos levaría a Na Pali para ter unha visión máis próxima desta espectacular costa. Esperábamos un gran barco cheo de turistas pero levamos unha agradable sorpresa porque éramos só doce pasaxeiros e tres tripulantes que nos trataron de forma moi cercana e familiar.
A costa oeste de Kauai ten altos acantilados verticais (o capitán dixo que eran os segundos máis altos do mundo), covas mariñas con pequenas fervenzas que caen no mar e praias e vales de moi difícil acceso.


21  DE XULLO DE  2012   Para facer a segunda parte do combo aire-mar zarpamos de Port Allen a bordo dun pequeno catamarán a motor que n...

Kauai (II): Desde o aire

20 DE XULLO DE 2012  


Algunhas das partes mais bonitas de Kauai son inaccesibles por terra e a única forma de velas é desde o aire ou desde o mar. Conseguimos unha boa oferta que combinaba un vo arredor da illa e unha volta en catamarán pola costa. Despegamos do aeroporto de Lihue pola mañán nunha pequena avioneta de 6 plazas. Voamos a pouca altura e pouca velocidade para apreciar os detalles da paisaxe con facilidade. O interior da illa é moi montañoso e boscoso, non hai ningunha estrada que se adentre nel e moi poucas rutas para ir á pé. A avioneta permitiunos ver profundos canóns e moitísimas cascadas, todo cuberto dun espeso manto vexetal.

20 DE XULLO DE 2012   Algunhas das partes mais bonitas de Kauai son inaccesibles por terra e a única forma de velas é desde o air...

Kauai (I): A illa verde

15, 16, 17 E 18 DE XULLO DE 2012  

Xa levamos uns días no arquipélago de Hawaii, concretamente na illa de Kauai, por fin con sol despois dun tempo chuvioso e neboento que nos impediu levar a cabo algunhas das actividades que tiñamos previstas. O día que chegamos, un pouco cansados da viaxe, dimos un pequeno paseo por un bosque no que tivemos un primeiro contacto coa vexetación tropical da illa: bananas, maracuiás, guaiabas, palmeiras cocoteras, fentos arbóreos, enormes acacias autóctonas, eucaliptos e moitas outras especies.


15, 16, 17 E 18 DE XULLO DE 2012   Xa levamos uns días no arquipélago de Hawaii, concretamente na illa de Kauai, por fin con sol de...

Chimeneas de fadas

13 DE XULLO DE 2012  


O pequeno Parque Nacional de Bryce Canyon foi creado para protexer unha paisaxe case única no mundo, pois unha enorme cantidade de hoodoos (ou chimeneas de fadas) concéntranse nun espazo reducido. Un hoodoo é unha columna de pedra máis ou menos branda protexida por un "tellado" de rocha máis dura.

13  DE XULLO DE  2012   O pequeno Parque Nacional de Bryce Canyon foi creado para protexer unha paisaxe case única no mundo, pois...

Ondas de pedra no deserto

12 DE XULLO DE 2012  


Só 20 persoas ao día poden visitar a zona semi-desértica de Coyote Buttes North en Utah.  Sortéanse dez permisos por internet con catro meses de anticipación e os outros dez o día anterior no centro de visitantes. Non tivemos sorte no primeiro dos sorteos, así que asistimos ao segundo xunto con outras 22 persoas interesadas en visitar o lugar. Dous gardas encargáronse de explicar o procedemento para o sorteo que se efectuou á vista de todos os presentes. Desta vez sorriunos a fortuna e obtivemos o permiso para facer unha ruta polo lugar. Despois do sorteo os elixidos recibimos un mapa (non dispoñible para o público xeral) coas instruccións secretas para chegar a The Wave.
E que é The Wave para despertar tanto interese e merecer tanta protección? Pois é un pequeno espazo de areniscas excavado e pulido pola auga e o vento, de formas onduladas e colores cálidos, tan irreal que é imposible imaxinar algo así antes de telo visto.
Para chegar ata alí hai que camiñar durante dúas horas polo máis parecido a un deserto que vimos nesta viaxe: area, dunas, pedras, cauces secos, arbustos mortos.


12 DE XULLO DE 2012   Só 20 persoas ao día poden visitar a zona semi-desértica de Coyote Buttes North en Utah.  Sortéanse dez permi...

Unha ruta refrescante

11 DE XULLO DE 2012  


A ruta máis popular en Zion National Park (Utah) discurre por unha garganta de altísimas paredes verticais e tan estreita que non queda espacio para un sendeiro. Polo tanto, a maior parte da ruta vai pola auga, que varía en profundidade chegando nalgúns tramos ata a cintura.

11  DE XULLO DE  2012   A ruta máis popular en Zion National Park (Utah) discurre por unha garganta de altísimas paredes verticai...

Antelope Canyon

10 DE XULLO DE 2012  


Visitamos outra formación xeolóxica desta inmensa meseta de areniscas vermellas que son os estados de Utah e Arizona. Antelope Canyon é unha pequena e estreita garganta excavada polas augas torrenciais nesta rocha. O lugar é extremadamente bonito e as súas fotos circulan moito por internet, así que está cheo de turistas disparando coas súas cámaras, o que o fai un pouco estresante nalgún momento.

10 DE XULLO DE 2012   Visitamos outra formación xeolóxica desta inmensa meseta de areniscas vermellas que son os estados de ...

Unha de indios e vaqueiros

DE XULLO DE 2012  


Deixamos o Gran Canón do Colorado pero seguimos visitando maravillas xeolóxicas. Ao este do Gran Canón, dentro da reserva dos indios navajos, está o Monument Valley. Este val forma parte da meseta do Colorado e comparte con él a mesma orixe xeolóxica, pero os procesos erosivos que lle deron forma foron distintos. Auga, vento e xeo modelaron os estratos de xistos, areniscas e conglomerados dando lugar a unha paisaxe inconfundible que se extende por moitos kilómetros.

9  DE XULLO DE  2012   Deixamos o Gran Canón do Colorado pero seguimos visitando maravillas xeolóxicas. Ao este do Gran Canón, dentr...

A xeoloxía do Gran Canón

A xeoloxía do Gran Canón é tan espectacular como as súas vistas. Calquera sinte curiosidade por saber como puido formarse o que ten diante dos ollos, e afortunadamente é fácil entender os aspectos básicos do tema. Os visitantes do parque nacional poden acceder a moita información: un excelente museo xeolóxico, videos, folletos, charlas, visitas guiadas, ...  Unha das gardas que atende a zona de acampada no fondo do canón deu unha pequena charla na que sintetizou a formación do canón en tres fases:

1. Sedimentación


Sobre unha base de antigas rochas duns 1800 millóns de anos (os xistos, gneis e granitos que se ven na foto superior) fóronse depositando capas de sedimentos que ao comprimirse deron lugar aos distintos estratos rochosos que se poden distinguir hoxe.

A xeoloxía do Gran Canón é tan espectacular como as súas vistas. Calquera sinte curiosidade por saber como puido formarse o que ten diante d...

O Gran Canón do Colorado

5, 6, 7 E 8 DE XULLO DE 2012  


Con 400 km de longo, 16 km de anchura media e 1500 m de profundidade, o Gran Canón do Colorado non é o mais longo, nin o mais ancho, nin o mais profundo do mundo. Pero os estadounidenses din que é o mais grande, e teñen razón, pois probablemente non haxa ningún outro que xunte estas dimensións. Ademais os estratos nos que se dispoñen as rochas do canón abarcan case a metade da historia da terra, e se identifican facilmente distintas capas que se corresponden con distintos momentos da historia xeolóxica.

5, 6, 7 E 8  DE XULLO DE  2012   Con 400 km de longo, 16 km de anchura media e 1500 m de profundidade, o Gran Canón do Colorado non ...

Cruzando medio planeta


Durante as vacacións deste verán viaxaremos aos Estados Unidos para coñecer paisaxes tan diferentes entre si como o Gran Canón do Colorado ou Hawaii. Tras a nosa aterraxe en Las Vegas previa escala en Toronto, pasaremos 10 días nos estados de Arizona e Utah, conducindo uns 1500 km por zona desértica para ver varios parques naturais relativamente preto do Gran Canón.

Durante as vacacións deste verán viaxaremos aos Estados Unidos para coñecer paisaxes tan diferentes entre si como o Gran Canón do Colorad...

Paisaxes cacereñas

 17- 20 DE MAIO DE 2012  

Aproveitamos a ponte do 17 de maio para coñecer algúns espazos naturais e cidades de interese na provincia de Cáceres. No camiño de ida desviámonos un pouco para subir ata a Peña de Francia, situada nunha serra do Sistema Central que ten certo interese xeolóxico pola presencia dalgúns fósiles e varios sinclinais colgados facilmente recoñecibles ao verse con claridade como a parte cóncava dun pregamento quedou por erosión na parte superior do relevo.


 17- 20 DE MAIO DE 2012   Aproveitamos a ponte do 17 de maio para coñecer algúns espazos naturais e cidades de interese na provinci...