Maui (III): Un xardín baixo o mar


27 e 28 de xullo de 2012


Os arrecifes de coral son moi frecuentes nas costas hawaianas, moitas veces a escasos metros da praia, o que os fai accesibles para calquera que saiba nadar. Xa buceáramos nalgunha praia, pero o mellor destino en Maui é Molokini, un auténtico cráter volcánico parcialmente sumerxido que está a uns kilómetros da costa. Contratamos unha viaxe organizada que nos levou ata alí, e estivemos buceando unha hora nas súas augas cristalinas. Tiñamos visto xa gran variedade de peixes e tipos de coral, pero nestas augas protexidas había aínda máis.






Unha das novas especies que "descubrimos" son uns enormes ourizos de mar chamados en hawaiano Ha'uke'uke 'ula'ula (Heterocentrotus mamillatus).


Outros dos habitantes máis extraordinarios dos arrecifes son as tartarugas mariñas, fáciles de ver baixo a auga desde a costa pero que todavía non atopáramos mentras buceábamos. Hai unha praia na costa oeste que ten un impresionante arrecife coñecido como "A cidade das tartarugas" polas moitas que o frecuentan. A terceira das veces que fumos alí conseguimos por fin ver unha tartaruga que pasou nadando tranquilamente ao noso lado. 


Maui (II): O frío deserto das cimas


25 e 26 de xullo de 2012


O cráter Haleakala, situado no Parque Nacional do mesmo nome, non é un cráter. A historia comeza coa formación de Maui, que como todas a illas hawaianas non é máis que un volcán que crece ata que emerxe sobre o nivel do mar. Este volcán alcanzou no pasado unha altura de 4000 m, pero no momento en que cesou a actividade volcánica empezaron a traballar as forzas erosivas. A chuvia foi rebaixando a altura da montaña e excavando multitude de vales fluviais nas ladeiras ata que as cabeceiras de dous destes ríos confluiron abrindo un enorme val na súa cima. Este val é o que agora se coñece como cráter Haleakala. 
Pero a conto non acabou así, porque despois da formación do val o volcán se reactivou formando varios conos de cinzas e coladas de lava dentro do "cráter" Haleakala. A súa última erupción foi en 1790 e non se pode considerar apagado porque o tempo que pasou desde entón é pequeno en termos xeolóxicos.


Baixamos desde o borde do cráter ata o cono Ka Lu'u o ka O'o seguindo un dos varios sendeiros que percorren o Parque Nacional.


A cima aínda está hoxe a máis de 3000 m de altitude e o clima é moi frío e árido, a uns poucos kilómetros da vexetación tropical da costa. Nestas condicións extremas vive a "espada prateada" (Argyroxiphium sandwicense), unha das plantas máis escasas do mundo pois só existe nas cimas hawaianas máis altas. As espadas prateadas poden tardar ata 50 anos en botar unha única e enorme flor, e despois a pranta morre.



Maui (I): A selva húmida

23 e 24 de xullo de 2012


Aterramos en Maui, a segunda illa máis xoven do arquipélago. Comenzamos a percorrela pola parte máis verde, circulando por unha sinuosa estrada costeira cunha vexetación exhuberante. A pesar da súa beleza, non todas as prantas que crecen de xeito natural son autóctonas, xa que desde o século XIX a introducción de novas especies alterou de forma importante a paisaxe destas illas. Por exemplo, o tulipanero africano (Spathodea campanulata) adorna coas súa copa cargada de flores alaranxadas as montañas hawaianas, pero é unha árbore ornamental que se asilvestrou.


Algúns exemplares de Ficus benghalensis son tan monumentais que parecen estar aquí desde sempre, pero tamén foron introducidos en época moderna.


Tamén se poden ver outras especies introducidas na mesma época como o mango, o aguacate, a piña, a guayaba e a papaya.


A banana, o cocotero e a árbore do pan tampouco son nativas, pero chegaron a Hawaii da man dos polinesios, que foron os primeiros seres humanos que colonizaron estas illas hai 2000 anos. 



A orixe volcánica de Maui pódese apreciar nos acantilados de basalto desta costa, que lentamente son erosionados polas olas.


Toda esta parte da illa é moi chuviosa e o longo da estrada se poden ver moitas fervenzas.


Entre as especies animais ocorre algo similar ás vexetais, xa que as mais abundadantes foron introducidas e as endémicas son mais difíciles de ver, como esta araña "de cara sorrinte" (Theridion grallator):


Kauai (IV): Por terra

22 de xullo de 2012

Unha das rutas de sendeirismo máis coñecidas de Hawaii é o Kalalau Trail, que percorre 18 km da costa Na Pali. Nós decidimos non facela enteira porque tiña algún tramo perigoso ao borde dos acantilados, pero a última tarde que pasamos nesta illa percorrimos os catro primeiros kilómetros. O paseo é moi bonito e o camiño discurre entre un auténtico xardín tropical.



A árbore que máis nos chamou a atención é o "walking tree" (a árbore que camiña), chamado así porque ten múltiples raíces na base que parecen patas.



A ruta ten as mellores vistas desde terra da costa oeste de Kauai.


Nos arrecifes da praia Ke'e Beach, onde comeza a ruta, nos refrescamos despois de andar e melloramos un pouco a técnica fotográfica debaixo da auga.




Cerca desta zona estase recuperando o tradicional cultivo de taro porque ao facerse en zonas anegadas crea o hábitat necesario para unha rica fauna que estaba desaparecendo.



Kauai (III): Por mar

21 de xullo de 2012

Para facer a segunda parte do combo aire-mar zarpamos de Port Allen a bordo dun pequeno catamarán a motor que nos levaría a Na Pali para ter unha visión máis próxima desta espectacular costa. Esperábamos un gran barco cheo de turistas pero levamos unha agradable sorpresa porque éramos só doce pasaxeiros e tres tripulantes que nos trataron de forma moi cercana e familiar. 
A costa oeste de Kauai ten altos acantilados verticais (o capitán dixo que eran os segundos máis altos do mundo), covas mariñas con pequenas fervenzas que caen no mar e praias e vales de moi difícil acceso.





Aínda que non o sabíamos, a cea iba incluída no precio e servíronnos unha lasaña caseira e unha ensalada que foi a mellor comida que tomamos en Norteamérica en dous anos. Ao final da viaxe, un grupo de delfíns xogaron a nadar diante do barco durante un bo rato.


Kauai (II): Desde o aire

20 de xullo de 2012


Algunhas das partes mais bonitas de Kauai son inaccesibles por terra e a única forma de velas é desde o aire ou desde o mar. Conseguimos unha boa oferta que combinaba un vo arredor da illa e unha volta en catamarán pola costa. Despegamos do aeroporto de Lihue pola mañán nunha pequena avioneta de 6 plazas. Voamos a pouca altura e pouca velocidade para apreciar os detalles da paisaxe con facilidade. O interior da illa é moi montañoso e boscoso, non hai ningunha estrada que se adentre nel e moi poucas rutas para ir á pé. A avioneta permitiunos ver profundos canóns e moitísimas cascadas, todo cuberto dun espeso manto vexetal.






Vimos tamén o cráter do último volcán que erupcionou nesta illa, que curiosamente está ao lado dunha estrada pola que pasamos varias veces sen velo.


Unha das imaxes máis características e famosas de Kauai son os erosionados acantilados da costa Na Pali, no oeste da illa. 




Desde o aire apréciase perfectamente como gran parte da costa está rodeada por arrecifes de coral.


Ademáis de verse desde o aire e desde o mar, a popular vista de Kalalau Valley, na costa Na Pali, pódese disfrutar tamén desde un mirador e unha pequena ruta en Koke'e State Park.